چهارشنبه 28 آذر 1397  
چهارشنبه, 12 آذر 1393 | 03 December 2014
هشدار نسبت به «رانندگی خطرناک ایرانیان» یکی از بخش‌های راهنمای جهانگردان است: جنگی که برنده ندارد!

داستان کشته‌های تصادفات ایران دیگر تکراری شده است. آمار و ارقام هم دردی را درمان نکرده است. طبق گفته‌ی مسئولان در طول هشت سال جنگ ایران و عراق تعداد کشته‌های ایران ۲۱۸ هزار نفر بوده است اما در فاصله‌ی زمانی سال ۸۱ تا 89(هشت سال) حدود 253 هزار نفر درسوانح رانندگی درایران جان خود را از دست داده‌اند.

 

برای درک این مورد لازم نیست زیاد تیز‌بین باشیم.

فقط کافی است تا نیم ساعت در اورژانس بیمارستان شهر معطل شویم تا کسانی را با دست و پای شکسته و یا فوت شده مشاهده کنیم. طبق اعلام رسمی پلیس در سال ۸۹، در هر ۲۴ دقیقه یک ایرانی بر اثر سانحه‌ی رانندگی جان خود را از دست می‌دهد. توجه کنید؛ هر ۲۴ دقیقه یک هموطن ایرانی!

مدتی بود که به توپولف‌های روسی گیر داده‌یم و سوار شدن توپولف را قرعه‌ی «مرگ حتمی» می‌دانستیم در حالی که کل کشته‌شدگان سوانح هواپیمائی در ده سال گذشته ۹۸۶ نفر بوده است که این رقم کمتر از تعداد کشته‌شدگان سوانح جاده‌ای در تعطیلات نوروز در یک سال است. فاجعه بسیار شدیدتر از این حرفهاست که بشود با آمار و ارقام آن را وصف کرد.

متاسفانه این جنگ برنده‌ای ندارد و تا فرهنگ رانندگی در ایران اصلاح نشود به پایان این جنگ امیدی نیست.

اگر‌چه اولین دلایلی که مسئولان برای سوانح جاده عنوان می‌کنند «استاندارد نبودن جاده‌ها» و «کیفیت پائین خودرو های داخلی» و «عدم استفاده خودرو سازان از تکنولوژی‌های ایمنی و کنترلی» همانند کیسه هوا و ترمز ABS  است اما آیا من و توی ایرانی نمی‌توانیم طوری رانندگی کنیم که به این موارد نیازی نباشد. یا عده‌ای دیگر افزایش تعداد ماشین‌ها را دلیل تصادفات می‌دانند اما بهتر است بدانیم که در کشور آمریکا به ازای هر ۱/۱ نفر یک ماشین وجود دارد و در اروپا به ازای هر 5/1

نفر یک ماشین وجود دارد در کشور ما به ازای هر ۱۲ نفر یک ماشین وجود دارد.

به هیچ وجه نمی‌خواهم تا عوامل ذکر شده بالا را نفی کنم و یا سازندگان خودرو‌های داخلی را «تطهیر» کنم! برعکس به نظر من در صورتی که یک سازمان حمایت از حقوق مصرف‌کننده در ایران وجود داشت هیچ خودرو‌سازی نمی توانست خودروی درجه چندم از نظر معیار‌های جهانی را به قیمت چند برابر خودروی درجه اول به مشتری ایرانی قالب کند و امیدوارم زمانی اینگونه افراد در دادگاهی عادل محاکمه شوند اما معتقدم که ما به فرهنگ‌سازی بسیار بیشتر از کیسه هوا و ترمز ABS  نیاز مندیم.

انصاف نیست که یک ملت هر ساله حدود سیصد هزار نفر از افراد خود را کشته یا مجروح کند چون دارد به سر کار، مهمانی، خرید و یا مسافرت می‌رود. تنها در دوران پس از انقلاب، لااقل ۷۰۰ هزار قبر برای کشته‌های رانندگی حفر شده و دست کم 15 میلیون نفر مجروح شده‌اند که تعدادی از آنان باید باقی عمر را بر روی تخت و یا ویلچر بگذرانند.

همه‌ی قشرها از وزیر، وکیل و استاد دانشگاه گرفته تا ورزشکار، بازیگر، کارمند و کارگر هر از چندگاهی به سوگ

یکی از همکاران خود می‌نشینند. مثل بسیاری از ما، شاید این از دست رفتگان مانند مرحوم کریمی‌راد وزیر دادگستری، مرحوم آیدین نیکخواه بهرامی و مرحومه خانم گلدره گمان نمی‌کردند جان خود را در یک تصادف ناگهانی از دست بدهند.

به‌راستی ما را چه شده است که یکی از بی‌فرهنگ‌ترین مردم دنیا در رانندگی از آب درآمده ایم به طوری که در کنار معرفی جاذبه‌های گردشگری در ایران، هشدار جدی نسبت به «رانندگی خطرناک ایرانیان» یکی از بخش‌های جدایی‌ناپذیر کتابچه‌های راهنمای جهانگردان است؟

مگر ما چگونه رانندگی می‌کنیم که فیلم رانندگی و نیز نحوه عبور عابران در ایران، تبدیل به یکی از انواع کلیپهای پربیننده و خنده‌دار در اینترنت با صدها هزار بیننده شده و «آبروی ایرانی» را به حراج گذاشته‌ایم؟ هر چه هست ما اصلاح ناشدنی نیستیم و الا ایستادن خودروها در پشت خط عابر پیاده و نیز بستن کمربند ایمنی، امروز در میان اکثر ما فراگیر نشده بود.

برگشت به صفحه اول فرستادن به ایمیل ارسال به دوستان در فیس بوک به اشتراک بگذارید مشاهده در قالب PDF فایل پی دی اف چاپ نسخه چاپی
  

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن

   
feed-image خبر خوان سايت
3 1 6



Copyright 2007-2012 © Beroozresani
استفاده از مطالب سایت فقط با ذکر منبع مجاز است