چهارشنبه 28 آذر 1397  
چهارشنبه, 15 بهمن 1393 | 04 February 2015
خودشیفتگی گروهی

مسلمان اگر بخواهد برای خودش و دیگران مضر نباشد باید دست از خودشیفتگی بردارد.

خیلی از ما اگر حتی خودشیفتگی فردی نداشته باشیم خودشیفتگی دینی و مذهبی یا خودشیفتگی قومی داریم.

 

ممکن است من در رفتارم خیلی متواضع باشم اما وقتی در دلم جستجو کنید این حس را در من بیابید که ما مردم ایران چون مردم ایرانیم با همة جای جهان فرق داریم؛ ما مسلمانان چون مسلمانیم با همة مردم جهان فرق داریم.

این خودشیفتگی‌های گروهی و قومی گاهی نژادی است و گاهی مربوط به رنگ پوست است و گاهی مربوط به زادگاه و محیط رشد است و گاهی خودشیفتگی‌های دینی و مذهبی است.

هیچ مسلمانی نباید خودشیفته باشد اگر بخواهد به زندگی خود و دیگران لطمه نزند.

خودشیفتگی گروهی یعنی این که من بگویم این گروه فقط به این جهت که گروه من است بر دیگر گروه‌ها ترجیح دارد.

ما این تکبر و خودشیفتگی را در زندگی فردی خودمان هم داریم. اگر من بگویم پدر من،شهر من، کشور من، رشته تحصیلی من و حزب من و انجمن من و طبقه اجتماعی من فقط به لحاظ این که من به آن تعلق دارم بهترین است این یک نوع کبر و عجب است.

این سخن خودشیفتگی قومی است و این خودشیفتگی قومی نه فقط باعث می‌شود که ما به دیگران نقمت‌ها و آزارها و دردهایی وارد کنیم بلکه خودمان را هم از نعمتهایی که می‌توانیم از آنها دریافت کنیم محروم می‌کنیم چون خودشیفته‌ایم و میگوییم خودمان همه چیز را داریم و نیازی به کس دیگری نداریم.

برگشت به صفحه اول فرستادن به ایمیل ارسال به دوستان در فیس بوک به اشتراک بگذارید مشاهده در قالب PDF فایل پی دی اف چاپ نسخه چاپی
  

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن

   
feed-image خبر خوان سايت
3 1 6



Copyright 2007-2012 © Beroozresani
استفاده از مطالب سایت فقط با ذکر منبع مجاز است