سه شنبه 26 تیر 1397  
چهارشنبه, 29 بهمن 1393 | 18 February 2015
کارشناس مسائل سیاسی در گفت وگو با فراخبر: توافق هسته‌ای، اسرائیل را به عقب می‌راند

سازمان هواپيمايي كشوري حداكثر نرخ‌هاي قانوني بليت هواپيما درمسيرهاي پرتردد رااعلام كرد.

به گزارش فراخبر، اين سازمان حداكثر نرخ بليت هواپيما در 13مسير پرترافيك داخلي را اعلام كرده است.

اين نرخ‌ها مربوط به پرواز يكسره بوده و تاپايان فروردين ماه 94 معتبر است. سازمان هواپيمايي كشوري تصريح كرده‌است كه كليه‌ی شركت هاي هواپيمايي موظفند نرخ‌هاي تاييد شده توسط سازمان را رعايت كنند.

 

براين اساس باید شركت‌هاي هواپيمايي مسئول نظارت كامل بر فروش بليت هاي خود بوده و كنترل لازم را بر نحوه‌ی فروش از سوي دفاتر خدمات مسافرت هوايي اعمال كنند.

مسافران نيز مي توانند در صورت مشاهده تخلف گرانفروشي به شعب تعزيرات حكومتي در سراسر كشور (در محل استقرار دفاتر خدمات مسافرتي يا نمايندگي هاي فروش) مراجعه كنند.

بديهي است؛ فروش بليت هواپيما صرفا توسط دفاتر خدمات مسافرت هوايي داراي مجوز از سازمان هواپيمايي كشوري مجاز بوده و فروش بليت مجزا تحت هر عنواني اعم از چارتري، مخصوص تور، كميسيون تور و . . . خلاف مقررات است به مسافران هوايي اكيدا توصيه مي شود از خريد بليت از دفاتر فاقد مجوز از سازمان هواپيمايي كشوري خودداري كنند.

ضمنا نرخ بليت ساير مسيرها نيز كه مورد تاييد سازمان قرار گرفته است در سايت شركتهاي هواپيمايي مربوطه درج شده و در دسترس متقاضيان است.

 

نگاه لاسجردی به منشور چندضلعی مذاکرات هسته‌ای

پرونده‌ی هسته‌ای؛

سوغات 93 برای سال 94

 

در حالی که مذاکرات هسته ای ایران با گروه 1+5 به مرحله حساسی نزدیک می شود، همه در انتظار دیدن نتیجه این پرونده طولانی هستند.

در همین حال، نوزدهم بهمن امسال بود که مقام معظم رهبری سه روز قبل از برگزاری جشن بزرگ سی و ششمین سالروز پیروزی انقلاب اسلامی و همایش شکوه مقاومت ملت در 22 بهمن در دیدار با فرماندهان نیروی هوایی به مسئله مهمی اشاره کردند که  خبر از طراحی جدید ایران برای ادامه مذاکرات هسته‌ای با گروه 1+5 می داد. حضرت آیت ا... خامنه ای در این دیدار درباره اصل توافق گفتند: «من با توافقی که بتواند انجام شود موافقم اما با توافق «بد» موافق نیستم» . ایشان سپس با اشاره به اظهارات مکرر آمریکایی‌ها که می گویند «توافق نکردن بهتر از توافق بد است» افزودند: ما هم همین عقیده را داریم! و معتقدیم توافق نکردن بهتر از توافقی است که به ضرر منافع ملی و زمینه ساز تحقیر ملت بزرگ ایران شود. ایشان‌ همچنین با اشاره به برخی مباحث مطرح شده درخصوص توافق دو مرحله ای که ابتدا توافق بر اصول کلی و بعد از مدتی توافق بر جزئیات باشد، خاطرنشان کردند: چنین توافقی پسندیده نیست زیرا با تجربه ای که از رفتار طرف مقابل داریم، توافقِ صِرف در کلیات، وسیله ای خواهد شد برای بهانه گیری های پی در پی در جزئیات؛ بنابراین اگر توافقی انجام شود، باید در یک مرحله و در بردارنده کلیات و جزئیات، با یکدیگر باشد و مفاد این قرار داد نیز باید روشن، واضح و غیرقابل تفسیر و تأویل باشد و مفاد توافق نباید به گونه ای باشد که طرف مقابل که عادت به چانه زنی دارد، در قضایای مختلف بهانه جویی کند.

تاکید رهبر انقلاب بر تک‌مرحله‌ای شدن مذاکرات هسته‌ای، عملا گفت‌وگوهای ایران و 1+5 را در مسیری متفاوت از قبل قرار داد. هرچند برخی مدعی شدند که این اظهارات کار را برای رسیدن به توافق نهایی سخت کرد، ولی تجربه تاریخی نشان می‌دهد که این موضع‌گیری هوشمندانه، عملا طرحی را نقش بر آب کرد که تندروهای غربی به دنبال آن بودند. طرحی براساس نگه داشتن ایران در یک بلاتکلیفی دیپلماتیک و امتیازگیری بیشتر براساس راهبرد فشار سیاسی و تبلیغاتی.

به این ترتیب سال 93 که یکی از پرکارترین سال‌های هسته‌ای ایران بود، درحالی به‌پایان خود نزدیک می‌شود که هنوز روشن نیست گفت‌وگوهای هسته‌ای چه فرجامی می‌یابد. برخی با عینک خوش‌بینی به این مذاکرات می‌نگرند و حرف از امضای توافق تا پیش از آغاز تعطیلات نوروزی به میان می‌آورند و اما بعضی دیگر بدبینانه معتقدند بعید است پرونده مذاکرات در سال 93 و حتی تا تیر 94 بسته شود.

در همین رابطه و در خصوص سخنان اخیر مقام معظم رهبری در خصوص آینده مذاکرات ایران و گروه 1+5  و نیز تحلیل فرجام این گفت‌وگوها به سراغ دکتر حسن لاسجردی، کارشناس مسائل هسته‌ای و منطقه و عضو شورای سردبیری خبرآنلاین رفته و  نظر وی را در این خصوص جویا شدیم که آیا به زعم وی، پرونده گفت‌وگوهای هسته‌ای در هفته‌های آتی بسته خواهد شد یا ماراتن مذاکرات همچنان ادامه خواهد یافت.

***

آقای لاسجردی، به‌عنوان اولین سوال، روند مذاکرات هسته‌ای را با توجه به موضع‌گیری‌های جدید، چگونه ارزیابی می کنید و گمان می‌کنید تیم‌های مذاکره کننده در حال حاضر در چه مرحله ای از گفتگوها قرار دارند؟

روند مذاکرات همانطور که از توافق نامه ژنو بر می‌آید، این است که دو طرف از همان طراحی گام مشترک که حرفش را در مذاکرات زدند، روی مشترکات بحث کرده و زمانی که بحث روی مشترکات به پایان رسید و به نقطه‌ای مرضی الطرفین رسیدند به مباحث اختلافی بپردازند که در مباحث اختلافی نیز می‌توان گفت بخشی از این موارد که از گذشته در مذاکرات وجود داشت مباحث فنی بود و اتفاقاتی که در یک‌سال گذشته آژانس بین المللی انرژی اتمی برای حل آن تلاش می کرد و گفتگوهایی با آمانو و تیم های بازرسی انجام شده بود.

از این رو، به نظر می‌رسد که مهم ترین بخش مذاکرات مباحث اختلافی است چراکه مباحث مشترک به نتیجه می رسد و در توافق نامه ژنو نیز بر دوطرف بر سر مباحثی همچون غنی سازی به مشکلی جدی برنخوردند اما آنجایی که همچنان محل مناقشه است روی اختلافات  و به ویژه جزئیات است که نگاه، برنامه ،طراحی و  حتی چشم انداز تصمیم گیری آینده را نشان می دهد و به همین دلیل بخش مهمی از گفتگوها به جزئیات اختصاص یافته است. لذا در 7 یا 8 جلسه ای که تیم‌های مختلف کارشناسی، معاونین و تیم وزرای خارجه با یکدیگر برگزار کرده اند تلاش شده است که برای موضوعات جزئی راه حلی پیدا کنند.

از آنجایی که تیم آقای ظریف لا اقل از نظر تجربه دیپلماسی تیم ورزیده تری هستند به دنبال این است که برای هر موضوع اختلافی چند سناریو طراحی کنند که  اگر یک سناریو به نتیجه نرسید بلافاصله از سناریوی جایگزین استفاده کنند و این برخورد با مذاکرات نشان می دهد که تیم مذاکراتی هم به دنبال حل موضوع می باشد و به طرف مقابل نشان می دهد که با دست پری در مذاکرات شرکت کرده و از قدرت چانه زنی بالایی برخورداراست.

اگر رفتار تیم آقای ظریف را بررسی کنیم مثلا دیدارهای آقای ظریف از بخش های مختلف هسته ای کشور و یا گپ و گفت هایی که  با اندیشمندان داشته اند نشان می دهد که بعضی اوقات که گفتگوها به دست انداز می افتاد آن ها با طراحی سناریوی جدید سعی حل مشکل را دارند. لذا در حال حاضر به نظر می‌رسد که مذاکرات تقریبا در حال رسیدن به نقطه پایانی است چراکه چند وقت پیش وزیر خارجه روسیه گفته بود که مذاکرات 65 درصد پیشرفت داشته و بعضی از اعضای اتحادیه اروپا نیز صحبت از پیشرفت 70 درصدی گفتگوها نیز کرده اند و سخن از توافق 90 و 95درصدی هم به میان آمده است.

به هر صورت تیم آقای رئیس جمهور علاقه مند است که موضوع هسته ای را حل کند و با این نگاه وارد مذاکرات می شود چراکه معتقد است مشکل هسته ای می تواند دیگر مشکلات ما و نظام بین الملل را حل کند، لذا تمرکز خود را روی این موضوع گذاشته و برای آن نیز زمان می‌گذارد، سناریو طراحی و چانه زنی می کند و این نشان می دهد که آن ها نقشه ای برای این کار طراحی کرده اند چراکه هدف دولت این است که از پرونده هسته‌ای عبور کند و آن را به عنوان یک موضوع عادی نگاه کند، یعنی تلاش دولت روحانی این است که این غولی که از پرونده هسته ای کشورمان  در ذهن طرف های مقابل ساخته اند را به گوشه رینگ ببرد و کم کم آن را از حوزه مشغولیات سیاست خارجی خارج کند.

در هفته اخیر شاهد فرمایشات رهبر معظم انقلاب درباره «توافق خوب» بودیم، توافق خوب به چه معناست و ایران دقیقا در مذاکرات به دنبال چیست؟

رهبر انقلاب بسیار هوشمندانه و با صراحت تمام نظر خود را در این باره اعلام کردند و موضوع را طراحی کردند به این معنا که فرمودند ما اولا طرفدار توافقی هستیم که در آن توافق ضرر نکنیم و منافع ما در آن دیده شود که این خواسته به حق و طبیعی است. از طرف دیگر ایشان اعلام کردند اگر قرار است توافقی انجام شود این توافق باید در یک مرحله صورت گیرد چراکه تجربه دیپلماسی بعد از انقلاب مشان می دهد که هرگاه ما با غربی ها نشسته ایم و ‌به جهت چند مرحله ای کردن گفتگوها همیشه وقتی می‌خواهیم روی جزئیات بحث کنیم چون عناوین کلی قابل تفسیراست، آنگاه مجبوربه چانه زنی می شویم.

بیانی که ایشان اخیرا داشتند که مذاکره ابتدایی و انتهایی انجام شود و توافق جزئی و کلی همه را باهم یکی کنید، نشان می دهد که ایران اولا در بحث هسته ای دارای نقشه خیلی روشنی دارد. دیگر اینکه ایران می داند طرف مقابل چه نگاهی دارد، چون رهبر انقلاب بارها فرموده اند که مشکل غرب با ما فنی و بحث سلاح نیست. مشکل آنها با ما این است که از نظر سیاسی ما را نمی پذیرند و نمی خواهند که ما پیشرفت کنیم. بنابراین نکته مهمی که در سخنان رهبری وجود داشت این بود که ایشان بسیار صریح، سیاست های کلان مذاکراتی و دیپلماسی ما را مطرح کردند که ما اولا باید منافع مان را حفظ کنیم. دوم اینکه این راهی که انتخاب کرده ایم، راه بی بازگشت است وطرف مقابل باید بپذیرد طوری صحنه را طراحی کند که دو طرف مذاکره احساس برد کنند.

نکته مهم تر این است که جمهوری اسلامی در بحث فناوری هسته‌ای وارد سطح غیرقابل بازگشتی شده است. لذا پذیرش این موضوع الزاماتی دارد که باید در گفتگوها به صراحت بیان شود. در عین حال بیانات ایشان حاکی از نگرانی است که هم می تواند در داخل و هم خارج باشد چراکه با مرور تاریخ صدسال گذشته در جریان مذاکرات نابرابر قدرت های بزرگ با کوچک، می بینیم که قدرت های بزرگ همیشه فضایی را برای مانور و زیر قول زدن ایجاد می کنند لذا اینکه ایشان فرمودند اگر قرار است توافق شود، این توافق باید یک مرحله ای باشد و ما بدانیم که با چه کسی طرف هستیم با این ذهنیت از طرف مقابل بوده است.

یعنی این سخنان رهبر انقلاب را می‌شود حمایت از دولت و تیم مذاکره کننده تلقی کرد؟ چراکه بعضی منتقدان، از آن به عنوان هشدار تعبیر کردند؟

اتفاقا من نگاهم به سخنان رهبر معظم انقلاب و برداشتی که از آن دارم، نگاه حمایتی است چون ایشان کلمه های متعددی دارند اما وقتی کلمات و جملاتی که ایشان در مقاطع مختلف فرمودند را با یکدیگر مقایسه می کنیم می بینیم که هنوز برد با حمایت از دولت است. اینکه فرموده اند این ها فرزندان ما هستند، تلاش می کنند و زحمت می شکند و ما در جریان هستیم، می ببینیم که همیشه هشدار داده اند که مواظب طرف مقابل باشید و نگفته اند که مثلا آقای ظریف شما بد کار می کنید و جمله معروفی دارند که ما اهل مذاکره هستیم ولی نسبت به طرف مقابل بدبینیم که این از ظرافت های هدایت و رهبری حوزه کلان است که وقتی شما سرباز خود را به میدان مبارزه می فرستید همیشه باید دستاوردها، عناصرو اهرم هایی به او بدهید که بتواند چانه زنی کند. من فکر می کنم مخالفت ایشان و این بحثهایی که ایشان مطرح می کند که ما به طرف مقابل اعتماد نداریم دستمایه مناسبی است برای مذاکره کنندگان ایرانی و کسانی که پای میز مذاکره با غرب می نشینند که به طرف مقابل بگویند اگر شما حق عادی ما را نپذیرید پس این حرف درست است که قابل اعتماد نیستید. علاوه براین، مذاکره کنندگان هرگاه به مذاکره می روند، نیم نگاهی به نگاه‌های رهبر انقلاب دارند و این برگ برنده را رو می کنند و به جلو می روند.

روش آقای ظریف در جریان مذاکرات در این مدت مورد انتقاد بسیاری قرا گرفته است، تحلیل تان درباره این انتقادات در حوزه‌های مختلف از پیاده‌روی با کری تا نقد محتوای گفت‌وگوها چیست؟ علت این هجمه ها را چه می دانید و آقای ظریف چگونه باید این مسئله را مدیریت کند؟

هجمه‌هایی که تا کنون به آقای ظریف شده است چند نوع و جنس دارد. یک بخشی از آن ها مخالفت های سیاسی است. فرض کنید یک جناح سیاسی با شما به عنوان پیروز انتخابات رقابت می کند که این رقابت نیز در عرصه سیاسی مفهوم مشخصی دارد. الان در دولت آقای روحانی یک بخشی از رقابت ها اینگونه است، البته در دولت های گذشته نیز وجود داشته است. یک بخشی از مخالفت ها نیز  برمی‌گردد به سبک عملیات و سبک ارتباطات دیپلماتیکی که تیم آقای ظریف دارد. مثلا آن ها نسبت به گرم گرفتن، قدم زدن و راحت حرف زدن موضع دارند اما این نگاه، نگاه صوری و شکلی است که آیا نماینده ایران باید در مقابل طرف 1+5 محکم بایستد یا اینکه بگوید و بخندد؛ لذا مخالفتی که انجام می دهند در سبک، صورت و شکل مذاکره است. مخالفت دیگر برمی‌گردد به اینکه در توافق نامه ژنو آمده است که قبل از اینکه دو طرف توافق نکرده اند و تا صفر و صد این کار انجام نشده است. دو طرف خود را مجاز نمی دانند که اطلاعات مذاکرات را در اختیار بگذارند.

در جامعه ای مثل جامعه ما که مجلس  وجود دارد و نخبگانی هستند، آن ها متوقعند که آن‌ها نیز در جریان مذاکرات باشند. به طور حتم، این موضوع را هم نمایندگان مجلس درک می کنند و هم نخبگان و هم دانشگاهیان اما اگر چنین توافقی در این سطح شده باشد حتما آن کسانی که در جریان پرونده هسته ای کشور هستند، در جریان  این موضوع نیز قرار دارند و مهم تر از همه، وقتی مذاکراتی بیش از یکسال در حال انجام است اگر دستگاه مرتبط با حوزه تصمیم گیری کلان و شورای عالی امنیت ملی به موضوع ورود پیدا نمی کنند در این موضوع توافق نظری شکل گرفته است.

به هر صورت ندادن اطلاعات اولیه و تکمیلی و اینکه مذاکرات به کدام طرف می رود سبب شده که کم کم یک سئوالاتی در ذهن برخی ازافراد به وجود بیاید که البته تیم هسته ای خودش را مجاب کرد جلسات غیر علنی با مجلس برگزار کند و تب این موضوع که می گفتند ما در جریان نیستیم کم کم خوابید. از سوی دیگر، با حضور اعضای تیم مذاکره کننده در دانشگاه‌ها موضوع اندک اندک برطرف شد اما آنچه که الان هنوز وجود دارد، مخالفت گروه اول یعنی مخالفین و رقبای انتخاباتی هنوز باقی است. یعنی کافی است که آقای ظریف کاری بر خلاف نظر، نگاه و حتی سلیقه برخی از این جناح های سیاسی انجام دهد این تبدیل می شود به یک مخالفت، همچنان که در بحث قدم زدن آقای ظریف با کری نیز انتقاداتی مطرح شد اما در مجموع  تب و تابی که در ابتدای کار  وجود داشت و مخالفت های کلی، جزئی، شکلی و صوری الان کم شده است به جز مخالفت های جریان رقیب انتخاباتی که هنوز ادامه دارد.

در جریان مذاکره، به‌ویژه در دوره جدید گفت‌وگوهای هسته‌ای، ما چه می خواهیم و غرب چه می خواهد؟ تاثیر لابی صهیونیستی و برخی کشورهای منطقه روی منصرف کردن طرف مذاکره با ایران چقدر است؟

از نظر کلان نگری غرب ابتدا توقف برنامه هسته ای کشورمان را می خواهد و اگر نتواند، مهار؛ یعنی از نظر استراتژیکی در همه موارد کلان و علوم هایتک غربی ها به دلیل منافع اقتصادی خودشان ابتدا می خواهند برنامه هسته ای ایران را متوقف و اگر نتوانند مهار کنند در حالی که ایران در حال حاضر نه شعار هسته ای جهانی داده است، نه چنین نگاهی را طراحی کرده است بلکه می‌گوید ما توانمندی  و هنری را در داخل کشور خودمان داریم  که می‌خواهیم از آن استفاده کنیم  و این فضا باید به وجود بایید که بر اساس قوانین بین‌المللی و ان پی تی برای خودمان حق استفاده را داشته باشیم لذا در سیاست جمهوری اسلامی آزادی در حدود مقرارات استفاده صلح آمیز است. حال؛ این موازنه باید در مذاکرات به وجود بیاید که طرف مقابل از بحث توقف خارج شود  چراکه قوانین آژانس و دیده بان بین المللی مهار و کنترل را انجام داده و می دهد.

از سوی دیگر، ایران معتقد است که ما باید به اندازه نیازمان حق غنی سازی داشته باشیم و الان مذاکرات در این سطح و مرحله قرار دارد؛ لذا در حال حاضر دو طرف راحت تر همدیگر را درک می کنند. بالاخره باید بده بستان هایی انجام شود تا این ذهنیت شکل بگیرد.

در رابطه با لابی تندرو صهیونیستی چطور؟

در رابطه با اسرائیل باید گفت که اسرائیل از عناصری است که می خواهد این توافق شکل نگیرد و به دنبال بر هم زدن بازی است چراکه هنر اسرائیل ایجاد بحران برای ادامه حیات خویش است وهمیشه اینگونه بوده است. از آنجایی که اسرائیل زائیده بحران است، نگاه کلان آن‌ها در رابطه با برنامه هسته ای ایران، توقف است و می بینیم که به رغم همه گفتگوهایی که انجام داده ایم اسرائیل هیچ گاه با غرب همراهی نکرده است، بنابراین اگر این توافق شکل بگیرد، اجبار بین المللی است که اسرائیل را به عقب می راند.

مهم این است که اسرائیل مدتی است بازی خطرناکی را شروع کرده و تلاش می کند از رقابت تسلیحاتی در آینده خبردهد، چون خودش سلاح را دارد. با شیطنت و القای ایران هراسی برای برخی کشورهای عربی مدعی است که اگر ایران به انرژی هسته ای دست یابد، رقابت و جنگ تسلیحاتی در منطقه رخ خواهد داد و این باعث شده است که ادبیات برخی از این کشورهای منطقه نیز در قبال ایران شبیه به رژیم صهیونیستی شده است و می بینیم که یک حرف مشترک از یک کانون مشخص در منطقه پخش می شود.

نکته دیگر این است که در منطقه باید کانال هایی را برای کشورهای همسایه ایجاد کنیم که آن ها را از هر نوع نگرانی کاذب خارج شوند و ما نباید کاری کنیم که این کشورها از ما ببرند و به جبهه رقیب بروند. بخشی از کارهای دیپلماسی ما در سالهای اخیر که دچار ضعف بود این بود که ما جلوی سناریوسازی های کاذب عناصر مخالف در منطقه را نگرفتیم و این سبب می شود که دیوار کشی ها و ترتیبات منطقه خلاف میل ما باشد بنابراین نباید بگذاریم بخشی از این انگاره های کاذب شکل بگیرد.

با توجه به اینکه برخلاف پیش‌بینی‌های قبلی، سال 93 تا کنون سال توافق هسته ای نام نگرفته، چشم انداز آینده مذاکرات هسته ای ایران و غرب را چگونه ارزیابی می کنید؟

رسیدن به  این توافق دشوار و پیچیده اما شدنی است و  به نظر می رسد تا خرداد 94 مذاکرات به فرجامی خواهد رسید  چراکه  امروز در وزارت خارجه همه به ضرورت یافتن راه حلی مسالمت‌آمیز پی برده اند و در حال حاضر در مرحله‌ی یافتن و پیدا کردن این راه حل هستند که در این توافق مثبت منافع طرفین در نظر گرفته شود.

از وقتی که در اختیار ما گذاشتید متشکریم.

برای شما آرزوی موفقیت می کنم.

برگشت به صفحه اول فرستادن به ایمیل ارسال به دوستان در فیس بوک به اشتراک بگذارید مشاهده در قالب PDF فایل پی دی اف چاپ نسخه چاپی
  
   
3 1 6



Copyright 2007-2012 © Beroozresani
استفاده از مطالب سایت فقط با ذکر منبع مجاز است