سه شنبه 03 مهر 1397  
چهارشنبه, 06 اسفند 1393 | 25 February 2015
به نیت تقدیر از اهل قلم و کتاب و ادبیات: غربت قلم در میان ما، تا چند؟!

قلم، در این روزگار غمباری‌ها و غم افزایی‌ها غنیمت و نعمتی است تا در خلوت خویش آنچه را در دل داریم بی‌آنکه بر لب آوریم بنویسیم و ماندگار کنیم. قلم، یادگار عزیز دیروز است که به ما امروزیان رسیده است تا حرمتش را در این عصر پرخبری ها و بی‌خیری ها نیک حفظ کنیم.

 

قلمداران هر ملتی، علمداران آن ملتند و در بین ما این علم و علمداران کم یاورند. امروز دغدغه هایی بزرگ، پرِ پرواز را از اهالی قلم گرفته است و بزرگترین آن غربت قلم است. امروز  بسیاری از جوانان و پیران ما به‌رغم این که سحرآفرینان عرصه‌ی قلم هستند ولی آنچنان که باید مورد تقدیر و تجلیل قرار نمی‌گیرند.

روزها می‌آیند و می روند ولی ما چه حرمتی برای صاحبان قلم قائل شده‌ایم؟ اهالی قلم، در بین ما مردم شاید بیش از دیگران غریبند و ما نامهربانان به تماشا ایستاده ایم و چشم بر شُکوه قلم این بزرگان بسته ایم. پیش از آنکه دیگران را متهم کنیم، بیش از آن خودمان مقصریم که با عدم حمایت از این سرمایه های عزتمند میهن، نویسندگان مان را غربت نشین

کرده ایم.

اگر ما همتی داشتیم امروز نباید نویسنده‌ی صاحب‌ذوق ما روزها را اینجا وآنجا کارگری کند و شب سراغ قلمش برود و حکایت غیرت و میهن دوستی مردمش را بنویسد! کاش او غم نان نداشت و فقط می نوشت و می نوشت و امروز بی دغدغه آثارش را به چاپ می رساند.

اگر ما همتی داشتیم بیشتر سراغ شاعران و نویسندگانمان را می گرفتیم تا بدانیم که این آزاد مردان وآزاده‌زنان اندیشمند که اغلب بی شغل و خانه نشین اند، در روزهای نامهربانی و عسرت، روزگار و معیشاتشان را چگونه سپری می‌کنند؟ آنان برای امرار معاش خود و خانواده، در این روزگار چشم بر غم هم بستن و به هم ناپیوستن ها چه کرده اند؟

باید دردمندانه گفت؛ امروز بسیاری از اهالی قلم در دیار ما نه تنها غم نان دارند که غم غربت  برایشان روح آزارتر از غم نان است و بی مهری در حق آنان که یکی از مسببانش خودمان هستیم درد بزرگ امروز است و در میان این بی مهری ها که قلم قامتی ندارد باز این بالابلندان، بزرگ هنرمندان و صبوران روزگار خویشند که همچنان لبخند بر لب دارند.

با همه‌ی این بی مهری ها، باز هم آثار ادبی خوب، جزو کمیاب ترین و نایاب ترین کتاب ها هستند و برخی آثار همین نویسندگان غریب و گمنام، کمیاب هستند و این نشانگر روی آوری بسیاری از جوانان به اصالت و هویت و فرهنگ و هنر وادبیات کشورشان است و بی‌شک فردایی روشن را برای این مردم به ارمغان می آورد.

این سطور، تلاش کوچکی برای پاسداشت حرمت قلم و قلمداران است، تا آنانی را که هیچ سرمایه ای جز قلم ندارند و آن را به زر و زور و تزویر نیالوده اند و چون جان عزیزش می دارند، چون جان عزیز بداریم.

در این روزگار که از بی مهری‌های ما مردم، برخی قلم ها و صاحب قلم ها غمگین تر از مرغ پرشکسته اند و کتاب‌ها خلوت گزیده و غبارنشین شده اند و کمتر پاسداشت و نکوداشتی برای صاحبان قلم برگزار می شود، به «نون و القلم و مایسطرون» سوگندی دوباره بخوریم که پاسدار حرمت قلم

باشیم.

برگشت به صفحه اول فرستادن به ایمیل ارسال به دوستان در فیس بوک به اشتراک بگذارید مشاهده در قالب PDF فایل پی دی اف چاپ نسخه چاپی
  

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن

   
feed-image خبر خوان سايت
3 1 6



Copyright 2007-2012 © Beroozresani
استفاده از مطالب سایت فقط با ذکر منبع مجاز است